සීසර් මට ඇලුම් කළ නිසා මම ඔහු වෙනුවෙන් වැලපෙමි.

ඔහු වාසනාවන්ත වූ නිසා මම සන්තෝෂ වෙමි.

ඔහු වීරයකු වූ නිසා මම ඔහුට ගරු කරමි.

නමුත් ඔහු රජ වන්නට තැත්කල නිසා මම ඔහු මරා දැම්මෙමි.

මෙම සටහන පසුගිය දිනක සමාජ මාධ්‍යයේ කවුරුන් හෝ පල කර තිබී මගෙ ඇස ගැටිණි . එහි තිබූ අශ්වාදනීයත්වය නිසාම  මේ සටහන ලියමි. 

ලෝක ඉතිහාසයේ  සිදු වූ  දේශපාලන ඝාතන පිළිබඳ  අප අසා ඇති අතරම එවැනි සිදුවීම් අලලා බිහිවූ නිර්මාණ ද ඕනෑ තරම් තිබේ. ඒ අතරින් ඝාතකයා උත්තුංග චරිතයක් බවට පත් කල ජුලියස් සීසර් නාට්‍ය විලියම් ශේක්ස්පියර් නම් වූ ශ්‍රේෂ්ට නාට්‍යකරුවා අතින් බිහි වූ අග්‍රගණ්‍ය කලා කෘතියකි.

දේශපාලන ඝාතනයක් සාධාරණිකරණය කිරීමත් ඝාතකයා උත්කෘෂ්ට ලෙස සැලකීමත් කොතරම් දුරට උචිතදැයි ඔබට සිතෙන්නට පුලුවනි. නමුත් ශේක්ස්පියර් නාට්‍ය රචනා කලේ ජීවත්වන්නවුන් සදහාය. ඝාතනය සිදු වී හමාරය. නමුත් ජීවත්වන්නවුන් ඒ දෙස බැලිය යුත්තේ කෙසේද? ඔහුගේ අභිප්‍රාය  එය විය. 

සීසර් නාට්‍ය තුළින් මනුෂ්‍යයකු සතුව පැවතියහැකි  යහගුණ මෙන්ම දුර්ගුණ  ද හුවා දක්වමින් එකී ගුණාංග පුද්ගලයන්ගේ දුර්භාග්‍යට හේතුවන ආකාරය හේතුවාදී මෙන්ම භෞතිකවාදී පදනමකින් විශ්ලේෂණය කරයි.

නාට්‍ය එසේය. බෘටස් යනු සීසර් ගේ හිතවතාය

විශ්වාසවන්‍තයාය..

ඔහු සීසර්ව ආරක්ෂා කලේය..

නමුත් ඔහු ඊටත් වඩා රෝමයට ආදරය කලේය

සීසර් ඝාතනය කළයුතු  බව තීරණය කරන බ්රෑටස් එය කල යුත්තේ "දේව පුජාවකට සතෙක් බිලිදෙනවා වැනි පිරිසිදු හැගීමකින් බව පවසයි." මන්ද ඔහුට අවශ්‍යය වූයේ සීසර් නොව සීසර්ගේ ඒකාධිපතිත්වය නසා දැමීමයි.

පුද්ගලිකත්වය අමතක කර රටක සැබෑ අභිවෘද්ධිය අපේක්ෂා කරන දේශපාලන නායකයින් විරල සමයක බෘටස්ලා  සාධාරණිකරණය කළයුතු නොවේද ?

දිනෙන් දින මඩ ගොහුරුවක්ව පවතින වත්මන් දේශපාලනයේ ද ජනතාව ලෙස අප වෛරී ලෙස පුද්ගලයන්ට හෙන ඉල්ලා පලක් නැත.

පටු පුද්ගල අරමුණවලින් තොරව පුද්ගලයා නොව මතවාදය නසා දැමීමට එක්වනු මිසක.. ?..

-දුමා-